Waarom doe ik mee?

waaromAl jaren had ik meedoen aan Alpe d’HuZes op mijn “bucketlist” staan. 1 keer eerder met een bedrijfsteam zou ik mee doen, jaren geleden. Maar toen ging ik vroegtijdig daar uit dienst…. de wens om mee te doen bleef staan… Dit jaar kwam de mogelijkheid weer voorbij. Wederom om in een bedrijfsteam mee te doen. Team Achmea Care Bikers, ik sta te popelen! JA ik doe graag mee!

Maar waarom?

Als 12 jarige jongen kreeg ik van mijn moeder te horen dat ze ziek was, ernstig ziek: Kanker. Maar ik was 12 en vol in m’n puberteit. Heb me toen niet goed gerealiseerd wat dat dan betekend, wat er zou gaan gebeuren, ik was jong. En ja ze was ziek, zeer ernstig ziek. Chemokuren… de eerste, 1 a 2 dagen op bed en ze was er weer… maar de 2e was al erger en het werd maar erger en erger… Daarna bestralingen, elke dag naar het ziekenhuis. En toen weer 6 maanden van chemokuren. Ze kwam nauwelijks meer uit bed.Petje af voor mijn vader trouwens! naast het bedrijf stond ie er altijd voor mijn moeder! Als jongen van 12 jaar, je kan weinig tot niets voor je moeder betekenen. Rust in huis, ja dat was niet moeilijk, ik was toch altijd buiten op het bedrijf te vinden. Mijn vader helpen, dat lukte wel…. Ik stond dus voor mijn moeders ziekte aan de zijlijn….voor mijn gevoel.

maar ze “genas”! en dankbaar ben ik daarvoor nog steeds!

Jaren en jaren later, een telefoontje… Henk, je moeder heeft borstkanker! BOM, dat slaat in.. slik…. je bent stil. je weet niet wat je moet zeggen…. gedachten jagen door je heen…Ik woonde niet meer thuis… “Mam, als ik moet rijden, of wat kan doen… laat het dan weten aub” Goed bedoeld, natuurlijk. Maar ze moest de behandelingen zelf ondergaan…De ingreep is heftig en niet leuk. Maar de medische wetenschap is gelukkig veel verder. En… ze is er… nog steeds! Wat een sterke vrouw! wat fijn dat de medische kennis er is!

Weer een paar jaar later: weer die telefoon…. WEER dat woord: Kanker….Weer sta ik aan de zijlijn.En weer mocht er genezing zijn, ditmaal een operatie… en uiteraard medicijnen… Maar ze is er nog steeds. En uiteraard ben ik daar weer en nog steeds dankbaar voor.

Ik heb nog niets geschreven over anderen om mij heen, vrienden, (aangetrouwde) familie. Genezen, maar soms helaas ook niet…. We hebben allemaal wel iemand die we kennen, waar we zeer dicht bij staan of wat verder van af…. maar de confrontatie met de ziekte blijft verschrikkelijk

En altijd stond ik aan de zijlijn… ik wil(de) wat DOEN, iets betekenen. Voor mijn moeder en al die anderen…. en ik ga het nu doen! Geld ophalen voor onderzoek naar kanker. Ik heb gezien hoe belangrijk dat is!

En jij kan me helpen! sponser mij via: http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/henkbinnendijk 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: