De sportmedische keuring

ecgMee doen aan Alp d’HuZes is niet iets wat je ‘zomaar’ doet. Het wordt een flinke uitdaging voor het lichaam. Het motto is niet voor niets: Opgeven is geen Optie!  Een sportmedische keuring is dan ook verplicht. De gegevens die zo’n test opleveren zijn ook superhandig om de trainingen te bepalen. Een afspraak is snel geregeld. 4 december jl was het zover. Om 13.00 begint mijn keuring. Wegen, lengte meten, vragenlijst, druppeltje bloed voor oa hb waarde en cholesterol, controle van benen en armen etc. Alles in orde!  De arts is een vriendelijke man die geduldig mijn nieuwschierigheid en al mijn vragen beantwoord. Ik leer al snel veel en kom oa te weten dat hij ook een van de controleurs van de stichting is. Dat is handig. De ecg test in rust ziet er ook goed uit. 50-55 hartslagen. Heel normaal voor een man in mijn conditie.

Dan komt de fietstest. Omdat ik vroeger gerookt heb en omdat ik bij geboorte wat hart long problemen heb gehad, heb ik om een uitgebreide test gevraagd. Dus met gasademanalyse.  Ok ja dat kost wat meer, wordt niet vergoed, maar levert mij een schat aan extra info op.

De test begint. Uiteraard makkelijk. Per minuut komt er 25 watt aan vermogen bij. Ik moet de meter tussen de 60 en 100 omwentelingen per minuut houden (cadans). Bij 90 voelt het goed, dat hou ik zo en na het verstrijken van de minuten voel ik langzaam mijn benen, ja het vermogen wordt per minuut opgeschroefd. Het wordt zwaarder en zwaarder.  Je moet je voorstellen dat je op een hometrainer zit met allemaal zuignappen op je lichaam en een groot masker over je mond en neus. Dat is toch wel even wennen. Het fietst iets anders dan in bijvoorbeeld het bos. Maar het gaat goed.

De arts voorspeld dat het in totaal ongeveer 15 minuten duurt. 15? denk ik? Dat is niet veel. Te vroeg gejuicht. Al snel wordt het zwaarder en zwaarder. 25 watt per keer… op een gegeven moment krijg ik te horen dat ik op 325 zit… oef het zweet breekt me aan alle kanten uit. nog een minuut of wat er bij en tegen de 375 watt moet ik opgeven. Mijn benen zijn verzuurd en kunnen niet meer. M’n longen vinden ’t nog steeds prima…. Ik mag uittrappen en de wattage wordt flink terug geschroefd, zover zelfs dat ik snel vraag om ’t weer te verhogen. Van nature ben ik meer een diesel dan een sprinter, de arts kijkt enigszins verbaasd. Waarom ben je gestopt? “tja mijn benen wilde niet meer”. Hij knikt, “ja dat zie ik vaker” De meter zet ik weer op 90 en ik trap rustig uit…. dat was even heftig.

Ondertussen wordt ik bevrijd van de ademkap en ecg-apparatuur. Uitgefietst en beetje uitgeput stap ik van de hometrainer. Met een handdoek veeg ik het zweet van mijn lichaam. De eindevalutie: ik ben goedgekeurd en mag meedoen. Top. Voor mij volgt dan het antwoord op de hamvraag: Ga ik het 6 keer redden? Nou nee dat valt te bezien, daar moet ik echt nog wat voor afvallen (ong 5%) en wat conditie/duurtraining voor doen. Dit antwoord had ik eigenlijk al een beetje zien aankomen. Het valt me mee. Er zijn nog 6 maanden te gaan. We bespreken nog even hoe ik op dit moment train, het krijgt zijn goedkeuring. In het voorjaar (vanaf maart) iets verhogen en die 6 keer moet haalbaar worden. Ik heb er alle vertrouwen in. 6 keer, dat moet lukken!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.