Gearriveerd, de dagen voor de grote dag

6 – 6 – 2019 is de grote Alpe d’HuZes dag…. speciaal .. op de 6e van de 6e maand…

Hoe verlopen de dagen voor deze dag? Een kort overzicht in deze blog:

Zaterdag 1 juni

Eindelijk… het is zo ver! de reis vangt aan. 03.00 gaat de wekker. tegen 04.00 vertrek ik…. De reis is op een zaterdag en verloopt erg vlot. Geen enkele file gehad en tegen 15.00 arriveer ik onder aan de berg. Hier logeren 2 teamleden die onderdeel uitmaken van het team Motars…. ze zijn op de motor naar de berg. Ik heb wat koffers voor hen mee genomen… deze geef ik af. Daarna reis ik door naar boven… Uiteraard even stoppen in bocht 7… een paar foto’s

en door… veilig aangekomen!

enkele teamleden hebben al een klein stukje van de berg beklommen. De zogeheten mini marmot. Afdalen naar halverwege tussen bocht 4 en 3. “O dat klinkt goed!” Ik wil dat ook. Mijn spullen uit de auto en gauw een setje wielrenkleren aan. Bandjes weer op spanning (niet te hard) en afdalen maar. Maar…. oei wat zit mijn hartslag al hoog? tja logisch ook eigenlijk na zo’n autorit… De klim wordt zwaar. Totaal nog niet geacclimatiseerd. Met moeite boven. Een hele wijze les…. niet handig Henk! foei! Mijn teamleden onderstrepen het nog es… doe rustig aan!

Zondag 2 juni

Op het programma: de col de Ornon. Een fijne klim. Niet te stijl en niet te lang. Met 6 man/vrouw dalen we met de auto af naar beneden. Vandaar rijden we ongeveer 3 kilometer naar de start van de klim. En dan maar klimmen… dat gaat al veel beter dan gisterenmiddag zie ik al snel op mijn meter. Maar ik ben nog niet tevreden. Hartslag zit nog wat aan de hoge kant. Ik luister goed naar mijn lichaam en kom fit boven. Het blijft een prima opwarmer voor de week! De rest van de dag een beetje luieren en de rit verteren.

Maandag 3 juni

Binnen het team de Keet-Herms is het gewoon om deze dag 1 keer de Alpe d’Huez te beklimmen. Een teamding… lijkt me uitstekend. Het is (nog steeds) uitstekend weer. We dalen met de fiets vroeg af. Het gaat warm worden en later die middag wordt een bui voorspeld (nooit gekomen..) Een foto en daar gaan we. Ieder in z’n eigen tempo. Mijn hartslag aan de start zit een stuk beter dan gisteren. Ah gelukkig dat is fijn. Het Fenijn bij de Alpe zit ‘m niet alleen in de staart… vooral in het begin.. 11%…  ehh wacht ik zie zelfs even 13% phoe hee! Maar…mijn hartslag blijft onder controle… iets onder de 150. Af en toe schiet ie er over… de benen even minder snel en hij zit er weer onder…. klimmen maar…GENIETEN maar! Wat is dit fantastisch. Hier heb ik naar toe geleefd. Dank! wat fijn is dit.

Hier en daar passeer ik mensen. Ieder heeft z’n eigen verhaal. een korte kletspraat, een aanmoediging en weer verder.  Dat is ook Alpe d’HuZes!

In bocht 7 wacht teamlid Riekelien met voeding en vocht. Toppert! Cola, een beetje brood. Ik wacht op Harco en Hendrie. “Tik an!” ook bij bocht 7 gekomen. “Billy en Martijn zitten vlak achter ons” Maar ik wil niet koud worden, een excuses.. uiteraard begrepen. Ik ga door. Gerlof is al uit zicht, dat is fijn anders wil ik er maar te veel naar toe. Zo kan ik lekker klimmen zonder druk.

Bocht 4… dat is mijn bocht. Mijn moeder heeft al 4 keer kanker “overwonnen”. Altijd aan de zijlijn gestaan. Onmacht omzetten in daadkracht, daarom ben ik hier.  Ik stop en zit een tijdje om me heen te kijken en te genieten. Dankbaar te zijn dat ze nog steeds mag leven! Een man schiet me aan. We delen elkaars verhaal en geven elkaar een knuffel. Wat is de Alpe toch geweldig!

En door… naar de finish. De niet fietsende teamleden en ondersteunende teamleden verwelkomen me groots! Binnen! Gehaald en ik stap zonder pijntjes af! Dat geeft goede hoop voor donderdag!

’s middags ga ik naar Palais du Sport. Dat is vlak bij ons chalet. Hier vindt heel veel plaats. Er is ook een deelnemersmarkt. Ik regel een klein plekje (dank je Coen!) en zit er met de polsbandjes, handdoekjes en flessenopeners voor aan je sleutelbos. En haal toch weer een ruime 70 euro op… mooi!

Dinsdag 4 juni

Met 4 fietsers rijden we naar de col du Lautaret. Deze col ligt op ruim 2000 meter hoogte. Vandaar uit willen we de Col du Galibier beklimmen. We weten dat ie “Ferme” (dicht) is. Maar er zijn al diverse berichten via Facebook te lezen dat het goed te doen is. We nemen de gok en starten ook. En de klim is fantastisch goed te doen. Doordat de pas dicht is, is er geen auto verkeer. We zijn (gelukkig) lang niet de enige wielrenners. Maar druk is het zeker niet. Er heerst een soort serene rust. We fietsen langs de sneeuw (in zomer tenue! maar lange mouwen jas mee) Hier een mooie impressie:

De klim is ruim 8 kilometer en niet zo stijl als de Alpe… behalve de laatste 500 meter dan. De rit is werkelijk fantastisch om te beleven. De omgeving is schitterend. Het lijkt wel de dak van de wereld (maar in ieder geval van Europa 🙂 ) Overal zie je sneeuw. Gelukkig hebben we allen de juiste kleding bij ons. Boven aangekomen zijn er een paar Fransen, Duitsers en Tsjechen… We helpen elkaar aan de benodigde foto’s. Heerlijk die saamhorigheid. De rest komt ook boven… we genieten samen van de prachtige vergezichten en dalen daarna veilig af.

’s middags duik ik Palais weer in en los teamleden Kitty en Martijn af bij de deelnemersmarkt. Met z’n allen halen we uiteindelijk ruim 340 euro over de 2 dagen op. Ik post een berichtje op Facebook in de juiste groet. Morgen verkoop aan huis (we zitten vlak bij de finish met de bekende sponsor vlaggen, dat vinden de mensen wel)62236581_10206131483721486_285423258541490176_n

Woensdag 5 juni 

Ik schrijf dit dinsdag 4 juni… Woensdag staat in het teken van rust dag en de bezinningsavond.  Via de site http://www.opgevenisgeenoptie.nl vind je alle info om de bezinningsavond mee te beleven… ps… heb je nog een euro over?  #opgevenisgeenoptie #ad6 #elkeeurotelt

 

ps

Er zijn zoveel mooie momenten en zoveel fijne en lieve teamleden. Te veel om op te noemen. Deze blog is een beperkte (willekeurige) selectie van mijn belevenissen. Dit om een indruk te geven van wat ik mee maak voor al mijn lieve familie, vrienden, collega’s en sponsoren!

Advertenties

Doorgaan

"Je wordt heel sterk van tegenslag, 

en in principe is dat fijn,

maar soms wil je, gewoon een dag,

eens niet de sterkste zijn"
martin Gijzemijter

Balen

Ik ben ondertussen goed gemutst. Voel me goed. Na tegenslag heb ik bijkans direct m’n training hervat. Nu natuurlijk wel rustiger aan. Eerst even wennen, soms wat “balend” op de fiets. Ja dan wordt je ineens ingehaald. Normaliter probeerde ik dan direct aan te haken, mee te gaan en kop over kop m’n werk te doen. Ik hou wel van een uitdaging…. En met het klimmen zat ik de eerste ritjes ook even tanden te knarsen… oef wat ging m’n hartslag snel naar die nieuwe grens…. da’s balen. Niets menselijker natuurlijk… Doorgaan met het lezen van “Doorgaan”

178200_lightTrainen…

hoe doe je dat in het vlakke Nederland? In 2015/2016, toen ik voor de 1e keer mee ging, had ik nog geen idee. Toen schreef ik al over duurtraining. Wel grappig om dit terug te lezen. Ik zag op tegen een “duurrit” van 60 kilometer… pfff… dat zijn nu “kleine” rondjes, voor als ik weinig tijd heb zeg maar. Dat klinkt opschepperig… maar 3 jaar geleden had ik nog maar weinig op een racefiets gereden. Was ik zo blij als een “klein kind”  met mijn eerste eigen racefiets. Maar gewend was ik het wielrennen absoluut niet. In no time had ik toen een “houten kont”… geen zitvlees… Doorgaan met het lezen van “Trainen”

Een fijn oud en nieuw gewenst…

2018

Sportief gezien was 2018 een uitstekend jaar.  Met m’n “nieuwe” cube racefiets en de vrije woensdag was dit ook wel een logisch gevolg. Komt natuurlijk ook nog bij dat het qua weer ook een erg aangenaam jaar was om buiten te zijn.

strava 2018Naast deelname aan de Classico Boretti en het avontuur naar mijn ouders in het westen van het land is vooral de Noord Veluwe zeer veelvuldig doorkruist. Nederland is wat dat betreft een voortreffelijk land qua infrastructuur. En met het veluwse landschap kon ik dit jaar toch nog flink wat hoogtemeters maken: bijna 19.000 in totaal. En met zo’n 6.700 kilometer is er flink wat af gefietst…. Doorgaan met het lezen van “Een fijn oud en nieuw gewenst…”

Knobbelen

Knobbelen…. een term uit de streek waar ik woon.  Bekend/berucht bij de wielrenners en vooral geliefd om klimmeters te trainen dan wel interval training te doen. Het gaat om een stukje van de N309 tussen Tongeren en ’t Harde. Het maakt onderdeel uit van de Veluwse stuwwal die in de ijstijd is ontstaan.

de knobbelDe plek wordt zeer veel bezocht. Met enige regelmaat beklim ook ik deze knobbel. 9 van de 10 keer ben ik er dan niet als enige bezig om de benodigde klimmeters in de benen te krijgen.

Een puist tussen de bossen. vanuit ’t Harde gezien heeft de “klim” een gemiddeld stijgingspercentage van ongeveer 2%. Het start op 15 meter boven NAP en eindigt bij 59 meter. Bijna 50 hoogtemeters. Het steilste stuk is ong 300 meter van 4%.

De_Knobbel

De kant vanuit Tongeren is overigens korter vanaf de zuidweg, maar wel iets steiler. Mijn Garmin geeft daar voor de laatste 300 meter 5% aan.

Even knobbelen houdt voor mij in dat ik zo’n 4 tot 7 a 8 keer heen en weer ga over de knobbel. Beide zijde van de Zuidweg van de kant van Tongeren tot ingang schietterrein Oldebroek (halverwege naar ’t Harde). Op strava bekend als het korte rondje. Met een dozijn aan segmenten en met bijna 13.000 sporters die er een PR hebben staan. Ik sta in de top 5 duizend (!) met een PR van nu 2.31 (dat is net geen 27 km per uur gemiddeld) op de klim vanuit ’t Harde naar de top. Ach ik ben van nature geen klimmer.

Als plattelands jongen ben ik gewend aan de wind, niet aan hoogte. En juist daarom is deze mooie heuvel in het bosrijke landschap van de Veluwe zo geschikt om de benodigde klimmeters dicht bij huis te maken.  Heerlijk voor een kort voor- of najaarsavondje of “even” tussendoor. Een goede plek voor training richting de Alpe d’HuZes. Ik ben dankbaar dat ik zo gezond mag zijn dit te kunnen doen. Maar bovenal gun ik dit iedereen! Ook diegene die nu te maken hebben met de vreselijke ziekte kanker. Daar ga ik in 2019 weer mijn best voor doen om de kans voor ons allen kleiner te maken dat je er mee te maken krijgt of de kans groter te maken dat je er niet aan dood gaat. Sponsor je mij ook?

Alpe d’HuZes 2019

Alpe d’HuZes 2019

Noem mij gerust een beetje gek
ik zie het zeker niet als een gebrek
ik wil de wereld mooier maken
en anderen liefdevol raken

Noem mij gerust naïef
ik zie het graag positief
vertrouwen is wat ik geef
verbinding is wat ik beleef

Noem mij gerust kwetsbaar
ik zie het als een open gebaar
ik wil wat me raakt graag delen
en zo zijn we ineens met velen

Noem mij gerust een optimist
ik zie mezelf ook als een idealist
waar ik in geloof is wat ik deel
de wereld als een prachtig geheel

Noem mij gerust wat jij wil
ik zie echt wel het verschil
ik luister naar de essentie
het draait om jouw intentie

Noem mij echt gerust wat jij wil
ik kies voor een positief verschil
en ik ken de wederkerigheid goed
wie goed doet, goed ontmoet.

In 2016 mocht ik deelnemen aan dit geweldige event! Ik was gewaarschuwd, ’t is een virus… en dat klopt… 2017 ging voorbij en ik zat met weemoed thuis… ik was er niet bij. Eerder postte ik al dat ik in 2018 weer een event zou doen… Goede ideëen, leuke plannen… maar het bleek helaas niet haalbaar….. het mocht niet zo zijn…

Na contact te hebben gehad met het team “De Keet – Herms” kwam deze zomer (2018) het zeer welkome nieuws: ja je kan met ons team mee doen. Geweldig! 6 juni 2019 is de datum… Trainen, sponsors zoeken, events organiseren etc etc Ik heb er zin in! Enne: je kan me nu al steunen!

Klimstage: Amstel gold lus 2

Amstelgoldlus2In de winter oppert mijn broer om eens een dag naar Limburg te gaan, samen fietsen. Een top idee. De heuvels op de Veluwe zijn leuk, maar heel veel hoogtemeters maak ik er niet.  Ergens in het voorjaar moet het plan ten uitvoer gebracht worden.  Ondertussen train ik lekker verder, langere afstanden afgewisseld met bike- cq krachttraining. Tussendoor af en toe een klim training op de lokale knobbel.  Ik voel me fit en sterk.

Via Google ontdek ik al snel dat er in zuid-Limburg twee routes interessant zijn. De mergellandroute en de Amstel gold. De laatste kent 3 zogeheten lussen. 2 van 70 km en 1 van krap 110 km.  Alles overziend valt mijn keuze op de laatste. De primaire reden is dat deze route de meeste hoogtemeters kent en uitgepijlt is.  Bijkomend voordeel is dat in Valkenburg aan de geul het Amstel gold experience center bestaat. Daar kunnen we voor weinig geld omkleden en na het fietsen douchen. Het is voor ons beide 2 uur rijden en dat gaat beter in gewone kleding dan in een racebroek met zeem. Doorgaan met het lezen van “Klimstage: Amstel gold lus 2”

img_0050-1Nu ik lekker bezig ben met de langere duurtrainingen, ga ik nadenken over voedsel en drank. Lezend op internet en pratend met enkele collega’s leer ik al snel het een en ander.

Voedsel voor meer rode bloedlichaampjes geeft meer zuurstof in het bloed. Dat geeft meer energie.  Een kiwi en/of boterham met appelstroop is dan de remedie. Een goede voorbereiding voor het trainen. Niet direct voordat je weggaat eten anders verlies je de energie die het lichaam nodig heeft om het voedsel te verteren.
Doorgaan met het lezen van “Voedsel”

Herstellen

GIPSEindelijk! Het gips is er af! dat waren 4 hele lange weken voor mij. Afgelopen weekend begon de buitenkant van m’n voet zeer te doen. Terwijl de breuk aan de binnenkant zit/zat. Maandagochtend even gebeld, ik mocht gelijk komen. De conclusie was snel getrokken. Gips er af. Ja er begon inderdaad een schuurplekje te ontstaan. Ik was er op tijd bij. Heel normaal, gips wordt wijder. En tot mijn opluchting geen nieuw gips (had ik stilletjes ook gehoopt). Wel een rekverband en advies harde zool schoenen/bergwandelschoen te gebruiken. Op geleide van pijn gebruik opbouwen.  Doorgaan met het lezen van “Herstellen”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: